Mijn Leven. Mijn Wil. Mijn Verantwoordelijkheid.

Gepubliceerd op 21 november 2026 om 04:21

Hieronder volgt een tekst die ik tegenkwam, welke uitgesproken tijdens een viering, tijdens het opschonen van enige data op onze huis pc. Geschreven naar aanleiding van "wat Satanisme voor mij betekent in een halve minuut" en uitgebreid deze nog meer van persoonlijke aard is en als een verklaring aan mijzelf is gericht. 

Een persoonlijk levensmanifest

Wie ben ik? Ik ben wat ik ben! Waarom? Omdat ik zo geboren ben!

Niet geschapen naar het evenbeeld van een god, niet voorbestemd om een hoger doel te dienen en niet op aarde gezet om mij te onderwerpen aan de overtuigingen van anderen.

Ik ben een individu. Een mens van vlees en bloed, gevormd door aanleg, ervaringen, verlangens, tekortkomingen, keuzes en de voortdurende ontwikkeling van mijn eigen denken.

Ik ben mijn eigen bestaansreden.

I. De verheerlijking van het Zelf

Satanisme betekent voor mij de verheerlijking van het Zelf. Het erkennen, aanvaarden en ontwikkelen van mijn eigen individualiteit. Niet de onderwerping aan een externe godheid, niet het verloochenen van mijn menselijke aard en zeker niet het opofferen van mijn eigen bestaan voor een belofte waarvan niemand het bestaan kan bewijzen.

Waar anderen hun knieën buigen voor een door mensen geconstrueerde godheid, richt ik mijn blik naar binnen. Ik heb geen hemelse vader nodig om mij te vertellen hoe ik moet leven, geen priester om mijn geweten te beheren en geen heilig boek om mijn gedachten te begrenzen.

Ik beschouw mijzelf als een IK-theïst. Mijn eigen bestaan staat centraal in mijn wereldbeeld. Niet omdat ik mijzelf almachtig waan, maar omdat ik erken dat ikzelf de eerstverantwoordelijke ben voor mijn bestaan.

Mijn leven is van mij. Mijn gedachten zijn van mij. Mijn lichaam is van mij. Mijn verlangens zijn van mij. En de verantwoordelijkheid voor mijn keuzes is eveneens van mij.

Ik weiger mijn autonomie in te leveren voor de geruststelling van een ander.

II. Het ego als kracht, niet als excuus

Ik omarm het egoïsme als een bewuste levenshouding. Een gezond egoïsme begint bij zelfrespect, zelfkennis en het besef dat mijn eigen behoeften niet automatisch ondergeschikt zijn aan die van anderen.

Ik hoef mijzelf niet voortdurend weg te cijferen om als een goed mens te worden beschouwd. Ik hoef geen martelaar te zijn om waardevol te zijn en ik hoef mijzelf niet kleiner te maken om anderen groter te laten lijken.

Dat betekent niet dat ik anderen zonder meer gebruik, minacht of uitbuit. Integendeel. Ik erken dat ook anderen individuen zijn met een eigen wil, eigen verlangens en eigen verantwoordelijkheden.

Maar ik maak van hun verwachtingen niet mijn levensopdracht.

Mijn vrijheid is geen vrijbrief voor willekeur. Mijn egoïsme ontslaat mij niet van verantwoordelijkheid. Mijn zelfbeschikking betekent niet dat ik de zelfbeschikking van anderen mag ontkennen.

Ik ben niemand iets verschuldigd ten koste van mijn eigen bestaan. Maar ik ben mijzelf wel alles verschuldigd wat binnen mijn mogelijkheden ligt.

III. Satan als symbool van rebellie en bevrijding

Voor mij vertegenwoordigt Satan geen bovennatuurlijk wezen dat aanbeden of gevreesd moet worden. Satan is een krachtig symbool. Een archetype van verzet tegen opgelegde onderwerping, van het stellen van vragen waar anderen gehoorzaamheid verlangen en van het zoeken naar kennis waar anderen blind geloof prediken.

Satan vertegenwoordigt voor mij de moed om zelfstandig te denken, de bereidheid om gevestigde overtuigingen te onderzoeken en de vrijheid om mijn eigen conclusies te trekken.

De grootste vorm van rebellie is niet simpelweg tegen alles aanschoppen. Het is het vermogen om zelf te bepalen wat je accepteert en wat je verwerpt.

Ik hoef niet tegen een religie te zijn om niet religieus te zijn. Ik hoef niet tegen een maatschappelijke norm te rebelleren om er niet aan onderworpen te zijn.

Ik ben vrij om te kiezen, maar ook vrij om te weigeren.

Mijn rebellie begint daar waar ik ophoud anderen te laten bepalen wie ik behoor te zijn.

IV. De mens zonder goddelijke bestemming

Ik beschouw Satanisme als een niet-spirituele levensbeschouwing. Ik heb geen behoefte aan een bovennatuurlijke werkelijkheid om de zichtbare werkelijkheid betekenis te geven.

De mens is voor mij geen zondaar die verlossing nodig heeft, geen onvolmaakt schepsel dat zijn leven moet wijden aan een hogere macht en geen tijdelijk reiziger op weg naar een eeuwige beloning.

Wij zijn sterfelijke wezens. We worden geboren, ontwikkelen ons, verlangen, ervaren, maken fouten, genieten, lijden en sterven.

Dat is geen tragische vergissing van het universum. Het is de werkelijkheid waarin ik leef.

Ik hoef mijn menselijke aard niet te bestrijden. Mijn instincten, emoties, seksualiteit, ambities, verlangens en passies maken deel uit van mijn bestaan. Ik zie geen reden om ze bij voorbaat te veroordelen.

Genieten is geen zonde. Verlangen is geen zwakte. Trots is geen misdaad. Ambitie is geen moreel vergrijp.

Ik wil de geneugten van het leven niet verontschuldigen, maar bewust beleven. Met verstand, met verantwoordelijkheid en met respect voor de grenzen van anderen.

Ik ben niet geboren om het leven te ontkennen, maar om het te ervaren.

V. Individualiteit en de ongelijkheid van de Mens

Ik geloof niet in de fictie dat alle mensen gelijk zijn in hun mogelijkheden, talenten, intelligentie, karakter of prestaties.

De natuur kent geen uniforme maatstaf. Mensen verschillen. Sommigen beschikken over uitzonderlijke intellectuele vermogens, anderen over artistieke aanleg, fysieke kracht, sociale intelligentie of een bijzonder vermogen om situaties te doorgronden.

Niet iedereen kan even goed schrijven, componeren, creëren, leidinggeven, analyseren of presteren. Niet iedereen heeft dezelfde aanleg en niet iedereen haalt hetzelfde uit de mogelijkheden die het leven biedt.

Ik erken daarom het verschil tussen gelijkheid van mensen en gelijkwaardigheid van menselijke waardigheid. Ik hoef niet te ontkennen dat er verschillen bestaan om respect voor anderen te kunnen hebben.

Voor mij betekent individualisme dat ik mensen niet hoef te beoordelen aan de hand van een collectief ideaalbeeld. Ik kijk naar het individu, naar zijn handelen, zijn capaciteiten, zijn keuzes en zijn bereidheid verantwoordelijkheid te dragen.

Ik streef ernaar mijn eigen mogelijkheden zo volledig mogelijk te benutten. Niet uit een ziekelijke behoefte om boven anderen uit te stijgen, maar uit onvrede met het idee dat ik mijn eigen potentieel ongebruikt zou laten.

Ik wil niet leven op de automatische piloot. Ik wil blijven leren, onderzoeken, ontdekken en ontwikkelen.

Mijn grootste concurrent is uiteindelijk de persoon die ik gisteren was.

VI. Rede boven geloof, kennis boven dogma

Ik verkies rede boven blind geloof, kennis boven bijgeloof en kritisch denken boven gedachteloze gehoorzaamheid.

Ik stel vragen. Ook wanneer de antwoorden ongemakkelijk zijn. Juist wanneer ze ongemakkelijk zijn.

Ik beschouw twijfel niet als een gebrek aan overtuiging, maar als een noodzakelijk instrument om mijn overtuigingen te toetsen. Wie nooit twijfelt, loopt het risico zijn eigen denkbeelden te verwarren met de waarheid.

Ik ben bereid mijn mening te herzien wanneer feiten, ervaringen of nieuwe inzichten daartoe aanleiding geven. Dat maakt mij niet zwak of besluiteloos, maar geeft mij de mogelijkheid om mijzelf intellectueel te blijven ontwikkelen.

Ik heb geen behoefte aan dogma's die mijn denken afsluiten. Geen heilige waarheden die buiten discussie staan. Geen autoriteit die mij verbiedt zelfstandig te oordelen.

Mijn verstand is geen instrument van gehoorzaamheid, maar van bevrijding.

VII. De kunst van het leven

Het leven is meer dan overleven. Het is meer dan werken, verplichtingen nakomen en voldoen aan verwachtingen.

Ik wil beleven.

Ik wil mij laten raken door muziek, kunst, literatuur en cultuur. Ik wil genieten van schoonheid, van menselijke eigenzinnigheid, van intellectuele uitdagingen en van de onverwachte ervaringen die het bestaan kleur geven.

Ik wil mijn passies ruimte geven en mijn nieuwsgierigheid behouden. Ik wil mijzelf blijven verwonderen over de wereld en de mensen die daarin rondlopen.

Ik zie geen verdienste in een leven waarin voortdurend alles wordt uitgesteld tot later. Later is geen garantie. Morgen is geen recht en eeuwigheid is geen zekerheid.

Het leven is eindig en juist daarom kostbaar.

Ik hoef geen eeuwig leven om betekenis aan mijn bestaan te geven. Ik wil liever een bewust geleefd leven dan een eeuwigheid in afwachting van iets wat misschien nooit komt.

VIII. De verantwoordelijkheid van het individu

Vrijheid zonder verantwoordelijkheid is slechts een andere vorm van onverantwoordelijkheid.

Ik ben verantwoordelijk voor mijn keuzes, mijn woorden, mijn daden en de consequenties daarvan. Ik kan mij niet verschuilen achter een god, een ideologie, een opvoeding of de verwachtingen van mijn omgeving.

Ik ben niet onfeilbaar. Ik maak fouten, kan mij vergissen en zal ongetwijfeld momenten kennen waarop mijn oordeel tekortschiet.

Maar ik bezit het vermogen om daarvan te leren.

Ik hoef mijn fouten niet te verbergen achter religieuze vergeving of een beroep op hogere machten. Ik kan ze onder ogen zien, erkennen en proberen het anders te doen.

Dat is voor mij een wezenlijk onderdeel van persoonlijke kracht.

Ik verwacht niet dat anderen mijn levensbeschouwing overnemen. Ik verlang geen volgelingen en heb geen behoefte aan zieltjes winnen. Mijn overtuiging is geen product dat verkocht moet worden en mijn levenswijze geen universeel recept voor anderen.

Ik eis slechts dezelfde vrijheid die ik anderen gun: de vrijheid om zelfstandig te denken, te kiezen en verantwoordelijkheid te dragen.

IX. Hier en nu: mijn enige zekere werkelijkheid

Ik leef hier en nu.

Niet in een beloofde hemel. Niet in een vermeend volgend bestaan. Niet in een wereld die pas na mijn dood betekenis zou krijgen.

Mijn verleden heeft mij gevormd, maar bepaalt niet volledig wie ik vandaag ben. Mijn toekomst is onzeker, maar biedt mij de mogelijkheid om richting te geven aan mijn bestaan.

Ik ben mij bewust van mijn sterfelijkheid. Mijn tijd is beperkt en niemand kan mij vertellen hoeveel daarvan nog resteert.

Daarom wil ik mijn leven niet verspillen aan angst voor een vermeende straf na de dood, aan schuldgevoelens over natuurlijke verlangens of aan gehoorzaamheid aan regels die ik niet zelf onderschrijf.

Ik wil niet op mijn sterfbed ontdekken dat ik vooral heb geleefd zoals anderen vonden dat ik moest leven.

Ik wil kunnen terugkijken op een bestaan waarin ik mijn eigen keuzes heb gemaakt, mijn passies heb gevolgd, mijn verstand heb gebruikt en de verantwoordelijkheid voor mijn eigen leven heb gedragen.

Niet noodzakelijk een perfect leven, maar wel een leven dat onmiskenbaar van mij is.

 

X. Mijn verklaring

Ik ben geen aanbidder van het kwaad. Ik ben geen gevangene van religieuze dogma's. Ik ben geen onderdaan van een denkbeeldige hemel en geen kandidaat voor een hiernamaals.

Ik ben een individu.

Ik erken mijn ego, omarm mijn individualiteit en koester mijn vrijheid. Ik aanvaard mijn menselijke aard en neem verantwoordelijkheid voor mijn handelen.

Ik kniel niet uit gewoonte. Ik gehoorzaam niet uit angst. Ik geloof niet omdat anderen geloven.

Ik denk. Ik onderzoek. Ik twijfel. Ik kies.

Ik ben niet op zoek naar verlossing, want ik beschouw mijzelf niet als een zondaar die gered moet worden.

Ik ben niet op zoek naar eeuwigheid, want ik heb genoeg aan de werkelijkheid die ik vandaag mag beleven.

Ik vraag geen toestemming om mijzelf te zijn.

Mijn leven is geen offerande. Mijn bestaan is geen schuld. Mijn vrijheid is geen gunst.

Ik ben mijn eigen maatstaf, mijn eigen verantwoordelijkheid en de architect van mijn eigen bestaan.

En als dat egoïsme wordt genoemd, dan draag ik die benaming zonder schaamte.

Als dat rebellie wordt genoemd, dan beschouw ik dat niet als een belediging.

Als dat Satanisme wordt genoemd, dan weet ik tenminste waar ik voor sta.

Ik buig niet voor een god die door mensen is bedacht. Ik offer mijn leven niet op aan een hiernamaals dat niemand mij kan garanderen. Ik verontschuldig mij niet voor mijn bestaan en ik vraag geen toestemming om vrij te zijn.

Ik ben wat ik ben.

Ik leef zolang ik leef.

Ik kies zolang ik kan kiezen.

En wanneer mijn tijd gekomen is zal ik niet treuren om een eeuwigheid die ik nooit heb bezeten, maar trots kunnen zijn op het leven dat ik daadwerkelijk heb geleefd.

NON SERVIAM.

Heil Satan!

Warlock_O / 21 april LX Anno Satanas

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.