Afgelopen nieuwjaar escaleerde het geweld tegen de hulpverlening. Ongedierte vond het nodig al dan niet onder de invloed van alcohol en/of andere lichaamsvreemde substanties geweld te plegen tegen hulpverleners; politie, brandweer en ambulancepersoneel. En schijnbaar is er nu een discussie gaande in politiek Nederland hoe hier mee om te gaan.
Oud en nieuw is inmiddels geen feestdag meer, maar een stresstest. Niet voor de samenleving — die faalt elk jaar opnieuw — maar voor politie, brandweer en ambulancepersoneel. Terwijl zij zich voorbereiden op chaos, bereidt een ander deel van Nederland zich voor op wat het altijd doet: afbreken, aanvallen en daarna verbaasd kijken dat er gevolgen zijn.
Laat één ding helder zijn: hulpverleners zijn de rechtsstaat op straatniveau. Zij vertegenwoordigen orde waar anderen ontregeling brengen. Wie hen aanvalt, keert zich niet tegen “het systeem”, maar tegen de laatste barrière tussen beschaving en totale willekeur. Dat is geen verzet, dat is primitief gedrag met grootstedelijke verpakking.
We hebben dit probleem niet omdat regels te streng zijn, maar omdat ze te vaak niet worden afgedwongen. Omdat overtredingen worden uitgelegd, verzacht en gecontextualiseerd tot ze betekenisloos zijn. Omdat we liever praten over gevoelens dan over consequenties.
Ondertussen weet dit ongedierte precies wat werkt: intimideren, ontregelen, wegkomen.
Een samenleving die haar handhavers niet beschermt, kiest feitelijk partij tegen de wet. En wie geweld pleegt tegen hulpverleners, hoort niet thuis in het grijze gebied van nuance. Dat vraagt om snelle rechtspraak, zware straffen en structurele uitsluiting van privileges. Geen applaus, geen empathietheater — gewoon handhaving. Wet is wet. Punt.
Dit is geen autoritarisme. Dit is onderhoud. Orde vergt discipline, en discipline vergt consequenties. Wie dat niet kan of wil opbrengen, plaatst zichzelf buiten het speelveld. Beschaving is geen vanzelfsprekendheid; het is iets wat je afdwingt door regels serieus te nemen en overtreders serieus aan te pakken.
En dan als ik toch bezig ben, aan onze Volksvertegenwoordigers… stop met acteren!
Stop met verbaasd zijn. Echt. Niemand gelooft het nog. Elk jaar hetzelfde geweld, dezelfde daders, dezelfde timing — en toch weer elke keer dezelfde gespeelde schok. Dit is geen verrassing, dit is pure nalatigheid.
Geef de politie eindelijk volledige rugdekking. Niet in woorden achteraf, maar vooraf, op straat. De staat heeft een geweldsmonopolie met een reden: om orde af te dwingen wanneer regels worden genegeerd. Laat agenten dat monopolie gebruiken als het nodig is, zonder politieke zenuwachtigheid en zonder juridische kramp achteraf.
En straf. Hard. Onvoorwaardelijk. Geweld tegen hulpverleners moet automatisch leiden tot zware straffen. Geen taakstraffen, geen context, geen zielige verhalen.
Wet overtreden? Dan volgen consequenties. Snel en zichtbaar. Hard en ongenadig! Lex talionis.
In een droom zie ik een satanische staat. Niet demonisch, niet chaotisch, maar ijzig rationeel. Een orde waarin verantwoordelijkheid zwaarder weegt dan slachtofferschap en waar gedrag niet wordt verklaard, maar gewogen. In die staat bestaat dit soort geweld niet, simpelweg omdat het geen ruimte krijgt om te wortelen.
Daar geldt lex talionis niet als wraak, maar als natuurwet: volstrekte wederkerigheid tussen daad en gevolg. Wat je de samenleving aandoet, keert naar je terug in proportionele consequenties. Geen moreel theater, geen rituele verontwaardiging, geen reddingsboeien voor wie bewust schade veroorzaakt en daarna om begrip vraagt.
In die droom is gezag niet onzeker en handhaving niet verontschuldigend. Regels zijn helder, grenzen hard en consequenties onontkoombaar. Niet omdat men hardvochtig is, maar omdat men logisch is. Mededogen is daar gereserveerd voor wie beschermt, niet voor wie ondermijnt.
En juist daarom blijft het een droom: omdat zo’n staat verantwoordelijkheid boven emotie stelt — en dat is iets waar de werkelijkheid structureel voor terugdeinst.
Reactie plaatsen
Reacties