Dit essay verscheen oorspronkelijk in het Engels in het boek The Devil’s Due 2 van Eric Vernor. Onderstaande tekst is een Nederlandse vertaling van het oorspronkelijke essay, waarin de auteur haar persoonlijke strijd met borderline, zelfbeheersing en de satanische filosofie beschrijft. Dit essay is geschreven door Mantus.
Ik sta voor de spiegel, als de enige god die ik ooit zal aanbidden, en verklaar de oorlog aan de chaos die al jarenlang in mij woedt. Mijn borderlinepersoonlijkheidsstoornis is geen vloek die een afwezige godheid over mij heeft uitgesproken, noch een schandvlek die mij minderwaardig maakt. Het is een storm van rauwe emoties, verlammende verlatingsangst, een gefragmenteerd zelfbeeld en vulkanische woede die ik heb besloten te leren beheersen. De Church of Satan heeft mij geleerd dat ik mijn eigen verlosser ben. Geen enkele externe redder zal deze innerlijke stormen tot bedaren brengen. Dat zal ik zelf doen. Door genot, verantwoordelijkheid en een onverzettelijke wil vorm ik mezelf tot iemand die sterker, duisterder en bovenal intens levend is.
Te lang heb ik mijn borderline de controle over mijn leven laten nemen. De plotselinge omslagen waarbij ik iemand eerst idealiseerde en vervolgens volledig afschreef, de verpletterende leegte die anderen moesten opvullen en de impulsieve zelfdestructie die volgde op iedere vermeende afwijzing: het waren ketenen die ik droeg terwijl ik ze mijn ziekte noemde. Maar dat is voorbij. Het satanisme eist dat ik de volledige verantwoordelijkheid neem voor de persoon die ik zelf vorm. De Zwarte Vlam in mij brandt het felst wanneer ik word uitgedaagd, en deze stoornis is de grootste tegenstander die ik moet leren beheersen. Ik bestudeer mijn triggers zoals een magiër zijn rituelen bestudeert. Ik breng mijn patronen en terugkerende cycli in kaart. Wanneer de leegte zich opent en begint te schreeuwen, grijp ik niet langer wanhopig naar een ander. Ik zoek houvast in mezelf.
Trots, vaak bestempeld als een van mijn ‘symptomen’, is mijn heilige brandstof. Wanneer zwart-witdenken iemand probeert af te schilderen als volledig goed of volledig slecht, stap ik mijn innerlijke rituele ruimte binnen en herinner ik mezelf eraan: dit is mijn borderline die spreekt. Wat verlangt mijn ware wil? Ik weiger mezelf te verliezen in een ander mens. Ik geniet van verbinding, ja — lichamelijk, gepassioneerd en oprecht — maar behoud tegelijkertijd mijn onafhankelijkheid. De Vierde Satanische Uitspraak herinnert mij eraan dat genot centraal mag staan, maar alleen wanneer het mij dient en niet wanneer het mij vernietigt.
Ik heb geleerd het beest in mezelf te omarmen in plaats van ervoor te vrezen. Diezelfde borderline-intensiteit die ooit relaties verwoestte, voedt nu mijn creativiteit, mijn drijfveer en mijn onvermoeibare zoektocht naar genot en perfectie. Mijn woede kanaliseer ik naar ijzer in de sportschool, naar woorden op papier en naar kunst waarin ik mijn duisternis omzet in iets moois en angstaanjagends. Mijn verlatingsangst heb ik proberen om te vormen tot een onwrikbare zelfstandigheid. Ik smeek niet langer om liefde. Ik bouw aan een zelfbeeld en een persoonlijkheid die zo krachtig zijn dat anderen zich tot mij aangetrokken voelen — of ik laat ze zonder aarzeling los.
Ik pas de Elf Satanische Regels van de Aarde in de eerste plaats op mezelf toe. Wanneer de impuls opkomt om bruggen achter me te verbranden of mezelf te vernietigen, gebied ik die te stoppen. Als dat niet lukt, probeer ik de macht van die impuls te doorbreken met gedisciplineerde handelingen: koude douches die mijn zenuwstelsel weer op scherp zetten, intensieve trainingen die het beest in mij uitputten, of confronterende schrijfsels waarin ik mijn irrationele gedachten volledig ontleed. Ik onderdruk mijn emoties niet; ik geef ze richting. Dit is Grote Magie, dagelijks beoefend in het laboratorium van mijn eigen geest.
Tijdens mijn privérituelen visualiseer ik mijn borderline als een wilde slang die zich aan mijn voeten heeft opgerold. Telkens wanneer ik voor rede kies in plaats van een impulsieve reactie, telkens wanneer ik weiger mezelf in de steek te laten terwijl iedere vezel in mijn lichaam schreeuwt om alles achter me te laten, wordt de slang gehoorzamer. De Zwarte Vlam brandt steeds feller.
Ik gebruik alle middelen die mij ter beschikking staan: therapie, bekeken vanuit een satanisch perspectief, medicatie wanneer mijn lichaam die nodig heeft en DBT-vaardigheden die ik aanscherp tot instrumenten van zelfbeheersing. Maar mijn eigen wil geef ik nooit uit handen.
Dit pad is niet gemakkelijk geweest. Er zijn nog altijd nachten waarin de storm raast en oude wonden opnieuw opengaan. Maar iedere overwonnen episode is een nieuwe overwinning. Iedere keer dat ik ervoor kies niet te vernietigen wat ik heb opgebouwd, bewijs ik aan mezelf de kracht van de satanische filosofie. Het leven draait niet om wachten tot iemand je komt herstellen. Het draait om het leven bij de keel grijpen en het naar je eigen verlangens vormgeven.
Ik ben niet gebroken. Ik ben ruwe materie: intens, gepassioneerd en ontembaar. En ik ben mezelf aan het vormen tot iemand met kracht. Mijn borderline heeft me de diepten van emoties laten ervaren die maar weinigen ooit zullen kennen. Nu probeer ik die diepgang om te zetten in kracht, creativiteit en een compromisloze manier om van het leven te genieten.
Reactie plaatsen
Reacties